Stop met prompten. Begin met publiceren.

Je plakt je eigen API-sleutel van Anthropic, OpenAI, Google of Mistral in je project. De pipeline stuurt elke modelaanroep over jouw sleutel, dus je aanbieder factureert rechtstreeks aan jou tegen zijn gepubliceerde tarieven. Wij verkopen nooit tokens door en tellen er niets bij op: ons betaal je de software, hen de rekenkracht.

Omdat een pakketprijs een opslag verbergt, en je betaalt hem bij elke afzonderlijke run. Met je eigen sleutel zie je het echte getal, houd je elke volumekorting die je al bedongen had, en kun je overstappen op een goedkoper model op de dag dat het uitkomt. En je data blijven onder het contract van je aanbieder.

Dat hangt af van de modellen die je per fase kiest en van hoe lang het stuk wordt, en een tool die je één getal noemt kan dat alleen door die modellen voor jou te kiezen. Daarom laten we het zien in plaats van het te beloven: elke run legt vast wat hij echt uitgaf, fase voor fase, en het bonnetje ligt naast het afgeronde stuk. De eerlijke manier om het te weten is het op je eigen account te meten. Het gratis abonnement draait op je eigen sleutels en kost je van ons niets, dus je kunt een echt bonnetje lezen voordat je ons iets betaalt. Kost een fase meer dan hij je waard is, zet hem dan op een goedkoper model.

Nurilabs is een pipeline, geen promptvenster. Elk stuk gaat door eigen fasen (zoekwoorddata, onderzoek, opzet, schrijven, beeldproductie, kwaliteitsscore, eindafwerking), elk met eigen gespecialiseerde modelaanroepen en controle bij elke stap. Een chatbot geeft je een concept; de pipeline geeft je publicatieklare content.

De pipeline is hier streng in: onderbouwde in plaats van verzonnen feiten, een deterministische typografieronde die de klassieke AI-sporen weghaalt, en een scorelus die generieke concepten afwijst. Je kijkt alles nog steeds na voordat er iets uitgaat.

De richtlijnen van Google gaan over de content, niet over het gereedschap dat hem maakte: wat afgewaardeerd wordt zijn dunne, weinig behulpzame, massaal geproduceerde pagina's. Dat risico is echt, en geen enkel gereedschap kan het van je overnemen. Wat de pipeline eraan doet, is weigeren een eerste-conceptmachine te zijn: hij onderzoekt vanuit levende bronnen in plaats van feiten te verzinnen, scoort elk concept tegen een redactionele rubriek en herschrijft wat zakt, en stopt dan bij een controlepunt voor jouw akkoord. Wat overblijft is van jou, en het is het deel dat ertoe doet: publiceren met een diepgang en een ritme die een lezer dienen. De pipeline geeft je iets dat het publiceren waard is, geen vrijbrief om van alles te publiceren.

Eén credit is één volledige pipeline-run: onderzoek, tekst, beeld, kwaliteitslus en afwerking inbegrepen. Meta's, slugs of kernpunten aanpassen op een afgerond stuk kost helemaal niets, en een beeld opnieuw maken kost nooit een artikelcredit. Opnieuw maken vanuit Google Afbeeldingen trekt wel één beeld uit je maandpot, of je het resultaat nu houdt of niet.

Ja. Zonder jouw akkoord wordt er niets gepubliceerd. Er zijn ingebouwde controlepunten voor de briefing, de beelden en het eindconcept. Je keurt goed met één klik of vraagt om aanpassingen.